Morgen is het Kerstmis

Bij AH worden de laatste feestelijke boodschappen gedaan.Op het kerkhof worden nog plantjes verwijderd en kerststukjes op de graven gezet.
"Mijn jongens zouden morgen ook bij het kerstdiner moeten zijn..."Groot verdriet staat gebeiteld op het gezicht van de moeder voor me.
Een dikke glanzend blauwe kaars brandt in de lantaren op het graf van mijn ouders. Ik lees hun namen en kijk kritisch naar de plantjes vooraan in het vak. Het is goed zo. Dan loop ik met de fiets aan de hand naar dat andere graf.
Er brandt een zelfde blauwe kaars in de lantaren op het gladgestreken heuveltje aarde.
Er is geen naam. Wel een plant.Ook nog iets, dat op een bosje bloemen lijkt, is recht in de zandheuvel gestoken.
Maar ik zie geen naam.

Een vrouw met een mand aan haar arm komt mij alweer voorbij.:"Ik moet hier op veel plekken zijn," verontschuldigt ze zich gehaast.
Ik kijk naar een graf en zie de kleuren van de mozaïeksteentjes wat afbladderen. De naam is nog te lezen.
Een jonge man is hier begraven en ik denk aan de uren dat ik vroeger op hem gepast heb.

Gegaan.

Ineens hangt de vlag halfstok bij de buren. Verder niets.
Ik ril.
Rampspoed.
Als ik even later het deeg voor de verjaardagstaart sta te kneden hoor ik de kerkklokken luiden.
Koude rillingen gaan door mijn lijf.
Toch kan ik het nog niet geloven.
Ik sms. Ja het is een drama en toch nog onverwacht, is het antwoord.Tim,met een nieuwe nier van zijn moeder, is vandaag overleden aan kanker.
De Sint en zijn Pieten zijn in het land en deze jonge vader van drie kinderen is gegaan.

Erg up.

Zet een cirkel om ja of nee.
De vraag: Ik vind dat ik alles kan. Ik vind mezelf perfect.
Na de vraag aandachtig gelezen te hebben zet ze een rondje om ...ja.
Ik kijk haar vragend en wat aandachtig aan. "Ben jij perfect?" vraag ik nog maar eens.
"Ja." zegt ze heel natuurlijk en zonder meer.
"Ik kan eigenlijk alles goed!"
Om jaloers op te worden.
Wie toch ooit dat woord down bedacht, die heeft niet geluisterd naar mensen met een "down" syndroom.

Blekkie

"Blekkie is er ook nie meer," zegt mijn bejaarde buurvrouw aan de keukentafel bij een kopje koffie. "Nee ze willen geen hond meer.Het is toch een heel gedoe zo'n hond in huis. Het is veel werk.
Zijn riem en halsband zijn mee de kist in gegaan.
Blekkie lag nog een hele dag opgebaard in een kistje in de woonkamer.
Ze hebben goed afscheid van hem genomen, de kist dicht getimmerd en daarna hebben ze hem begraven in hun voortuin.
Er lag een grote bos bloemen op zijn graf,een berg zand."
Nu pas heeft buurvrouw tijd voor een slokje koffie en tijd om allerlei andere rampspoed uit het dorp aan mij te vertellen.

Wie is wie

"Was jij ook een baby geweest oma?"
"Ja hoor."
"Maar waar zat jij dan in? In de buik van mijn mama?
Dat was Elke he.Elke was jouw mama!"

"Nee, Elke is mijn kindje. Oma An dat was mijn mama."

"Was die Anna ook alweer doodgegaan....," zucht ze.

"Ik ben mama's kindje he,
en nu is mijn mama heeeel blij."

Een aap

''Mama woonde vroeger bij jou, he oma.''
''Ja, want jouw mama is mijn kindje."

"Maar heeeeeeeeel vroeger, heel vroeger is mijn mama een aap geweest," gaat de driejarige kleindochter zelfverzekerd door.
"Toen was mijn mama een aap.
Heeeeeeeeeel vroeger,
ja toch?
En toen was ze groter en groter gegroeid
en toen viel haar staart eraf...!"

Erbij horen

Er staat een oude eikenboom met nog een enkel geel blad aan de rand van een schapenwei. In de verte weet ik de Maas.Boven de wei drijven steeds meer donkere wolken. De hond rent er vrolijk voorbij.
Een bruin schaap rent om de eikenboom en drie anderen belemmeren hem daarin vanuit de andere kant.Bruinschaap keert zich om, rent terug. De anderen draaien ook.Snel komen ze elkaar weer tegen. Herhaling volgt enkele keren.
Dan springt Bruinschaap plots op vier poten de lucht in, landt en rent naar een groep schapen op afstand. Met de kop omlaag komen deze op hem af.
Bruinschaap maakt dat hij weg komt. Ze achtervolgen hem. Dan maar weer de lucht in. Helaas duurt een springactie nooit lang.
Hij zoekt de groep weer op.
Er wordt gepest. Ze rennen,duwen en springen naar Bruinschaap.
Als wij dichterbij komen, stopt het abrupt. Ze sluiten de gelederen als de hond de wei in wil. Er is geen enkele beweging meer. Naast elkaar staren ze naar de indringer. Dan ineens, draven de schapen steeds sneller,de wei door. Weg van de hond. De hond snuift, snuffelt en ruikt iets. Waarschijnlijk een konijn.
Op mijn seintje komt hij vrolijk naar mij toegelopen en samen wandelen wij terug.
Als ik omkijk zie ik een kudde schapen, onbeweeglijk, bij elkaar,midden in de wei staan.

Deur dicht

Het laatste druifje heeft hij net op.
Nieuwsgierig keek hij daarna even mijn kamer in.
Nu is de deur dicht en blaast mijn kacheltje dure warmte.

Wijze lessen

Wat wij kunnen leren van mensen
met een Downsyndroom

Stralen zonder '' reden''.

Slechts één ding tegelijk doen,
eten als we eten,de jas aandoen als wij de jas aandoen...

langzaam en met alle aandacht.

Leven in het nu.

Volop genieten van muziek en/of dans.

Je intuïtie gebruiken.

Onvoorwaardelijk zijn in omgang met een ander.

Last but not least:
Geloven in jezelf.

Een nieuwe verwante...

"Ik durf niet!" schreeuwt een zesjarig meisje in een driekwart bontjasje, bovenaan de brede trap bij busstation Dukenburg. "Ik durf niet!" huilt ze.
"Kom maar," roept een vrouw.
"Kom, kom nu!" De vrouw loopt met gehaaste stappen steeds verder van haar weg, naar het plein met de wachtende bussen.
Het meisje lijkt bevroren en staart omlaag. De vier stoere mannen die op de bovenste tree zitten, keuvelen zonder op of om te kijken.
"Ik durref nie-iet...!"
"Kom nu maar," schreeuwt de vrouw die inmiddels bijna bij de bushalte is. Het -ik durf niet- rolt harder en wanhopiger over de brede hoge trap.
Het kind staat stokstijf.
Inmiddels ben ik bovenaan de trap gekomen en pak het meisje vast. Ik keer haar zwijgend een kwartslag om en duw haar dan richting een dubbele trapleuning. "Pak de onderste maar."
Dan loop ik door naar het winkelcentrum. Het is stil achter mij.
In mijn hoofd gonst het begeleidingsgesprek nog na waar ik net vandaan kom.
Ik voel mij met dit meisje verwant.

Vondsten vertellen

Prehistorie en archeologen daar bogen mijn leerling en ik ons gisteravond over. Geschiedenis die verteld wordt door vondsten.

Er ligt een klein rose schaartje op het pad tussen de herfstbladeren in de tuin. Kleindochter knipte enkele weken geleden de bloemknoppen af. In al haar enthousiasme is dat schaartje daar terecht gekomen.

Op het graf van onze ouders staat een zwarte lantaarn met een brandende paarse kaars. Oranje bloemen bloeien en groeien weelderig over de grafsteen en het pad. Ik graaf diep in mijn geheugen over de herkomst van die plant maar vind het antwoord niet.
Een eindje verderop staat nog zo'n lantaarn met brandende paarse kaars op een graf. De grafsteen ontbreekt hier en ook een naam.
Planten groeien over de bult zand. Zelfs aan de rand van het kerkhof bij het struikgewas zijn onlangs rode planten gepoot. Zij staan nu nog in het gareel maar beloven straks, met Allerzielen, een mooie rode bloemenpracht te zijn.

javascript:void(0)

Aufguss

Het jochie van een jaar of zes, staat ineens in de deuropening.
Hij kijkt de schemerige ruimte in waar wij allemaal zwijgend op banken zitten.
Dan ziet hij hem.
Snel loopt hij naar binnen en vlijt zich tegen zijn vader aan.
" Ich habe Brusten gesehen......!!!" fluistert hij spannend.
Er golft een een lach door onze ruimte.
"Ich hasse es wenn die leute lachen!
Warum lachen die?"vraagt hij boos en zeer verontwaardigd.
De lach golft verder door de volle sauna
met zwijgende mensen die op een Aufguss wachten.

Nog niet.

Ik denk dat ik die holistische therapeut ga bellen.
Vanille schepijs en kletsnatte boterhammetjes hebben hun werk gedaan. Ook heeft het geholpen dat ik die zalf van de dierenarts liet staan. De lange repen laken bleven de afgelopen dagen in de kast. Hond kijkt weer wat helderder en blaft soms.
Vanochtend is hij zelfs opgestaan uit zijn hok en de tuin in gelopen voor een plas. Daarna wou hij op schoot bij de visite. Visite die ook met ontzag naar de enorme plek op zijn keel keek. "Ik denk dat ik die holistische dieren therapeut toch ga bellen want het gaat wat beter. Het is dan geen K."
Op Holistisch en Dierentherapeut keek Peet op.
Het visite gesprek over etniciteiten was op het randje.
Maar er kwam geen commentaar.
Nog niet.

Therapeut.

Ze knikken instemmend.Dan komen de vragen:"WIE, wie heb jij gebeld? WAT heb jij gebeld?"
Heel neutraal zeg ik:"De holistisch dieren therapeut." Ik ben gewend aan een storm, nee aan een orkaan,van afkeurende reacties op het woord therapeut en holistisch heb ik thuis nog niet eens in de mond durven nemen. Nu blijft het stil. Het gaat dan ook over onze Tobi. Die de hele dag op zijn plaats ligt met een groot verband vol zalf,om zijn hals. Vanochtend scheurde ik grote repen van een wit laken af. Voorzichtig draaide ik het,vol zalf om de grote bloederige plek aan zijn hals.
Een holistisch dieren therapeut die de naam heeft misschien ook wel via telefoon te kunnen genezen, belde ik na een tip die ik vanochtend kreeg. Als die holistische therapeut ook al zegt dat hij niets kan doen omdat het gezwel of abces waarschijnlijk te ver in het proces is, geven we de hond een chocolade ijsje. Speciaal voor hem gekocht.
"Al komt er iemand die hem sprookjes verteld of voor hem gaat staan zweven, ook goed," zegt Stijn.
Tobi ligt stilletjes op zijn kussen. Hij eet en drinkt niet meer.
Behalve dan een chocolade ijsje en op commando van Stijn
neemt hij snel een paar likjes water.

Kniend

"O hoi, ik wilde even weten of jullie thuis zijn dan komen wij koffie drinken, " hoor ik op deze zonnige zondagochtend door de telefoon. "Ja hoor maar wij willen nog gaan fietsen.'' ''Wij ook, zegt mijn vriendin, maar ik moet eerst nog naar het ziekenhuis. De hond heeft in mijn bovenbeen gebeten, best diep. Eerst heeft hij flink in de kop en de kont van een kniend zitten knagen. Maarrrr wij komen eraan en blijven niet lang want wij willen ook fietsen.''

Onder de rok, op haar bovenbeen zit een vierkant wit gaas met een rode vlek. Ze legt een boek en wat artikelen over rituelen, afscheid nemen en uitvaart op tafel. Daar hebben we het over tijdens de koffie.

De vriendin staat op want ze moet antibiotica pillen gaan halen bij de apotheek. "Van zo'n kniend zoude nog iets kriegen...''

Een zoetje aub

''Nee, Doortje bedoel ik, Doortje die bij ons in huis woont. Ja, zij ook hoor. Zij gaat ook naar de fysiotherapeut. Met een winkelwagen rijd ik de kletsende bejaarde dames op het bankje in de AH, voorbij. Zij zijn druk aan de praat dus zien ze mijn automatische knikje helemaal niet. De tweede keer reageren ze ook niet op mijn kleine groetje. Het houten bankje zit propvol met deze twee dames. Voor hun staan de tassen en een rollator.
Een winkelmeisje heeft het koffiezetapparaat geopend en doet er nieuwe koffie in. Ze maakt de boel rondom met een doekje schoon. Dikke brokken Luikse wafels liggen op een plastic bord ernaast.
"Melk en suiker?'' vraagt ze als ze zich omdraait.

De zaterdagmiddag klanten met volle winkelwagens, gaan aan het bankje voorbij.
Buiten schijnt de zon die zich deze zomer nauwelijks heeft laten zien.
''Melk graag maar geen suiker erin
...wel een zoetje alstublieft." bestellen de dames.

Belgen in de zomer

Sssssssssst de kersen rijpen!!!! Een meters lang bord met deze tekst hangt aan het hek van de boomgaard.Ik zie bomen met haarnetjes als ik door de struiken gluur. Het komt wel goed met die Belgische kersen als de zon tenminste eindelijk doet wat hij zou moeten doen deze zomer.

Nog na genietend van de fietstocht, zit ik in de zomerzon tussen de kleurrijke bloemen op een bankje in een Begijnen hof.Een echtpaar slentert er ook wat rond.
"Wat veel bloemen!" zegt de vrouw en wijst naar de rijkelijk bloeiende bloemen in het hofje.
"Dat is toch niet mooi.Wat veel bloemen! Wat veel! Een paar gras perk-skes zou toch veel mooier zijn." Ze schudt afkeurend haar hoofd. ''Maar ja misschien brengen ze wat op!"
Ze draait zich om en zoekt de poort om het hof te verlaten.
De man sjokt achter haar aan.


Waarom angst hebben voor de toekomst? Was het verleden dan zo mooi?
lees ik verderop in de stad op een buitenmuur.

En:
-Word bokser dan heb je meer kans op slagen.
-Drinken halveert je leven maar je ziet dubbel zo veel.

Behalve mooie teksten en lekker bier brouwen, zijn de Belgen ook nog goed in koken en bakken.
Bij het woord broodpudding kreeg ik een sladderig visioen.
Een heerlijk stuk gebak, mooi opgediend in een kloostertuin
met een groot grasveld, was de realiteit.

Voelen en durven

"Heleen ga eens recht staan en adem uit.Voel hier aan je hart. Voel je het?" Voorzichtig en heel zacht legt ze haar hand net boven mijn hart.Ik sta naast het bureau in mijn werkkamer.Wij zijn even groot.Zij is zwaarder dat heeft met haar Down syndroom te maken, vermoed ik.
"Als je danst moet je dat voelen. Je danst vanuit je hart."
Mijn leerling staat tegenover mij en legt haarfijn uit wat dansen is en wat je met je lichaam doet.
We hebben in mijn werkkamer gedanst na ons kopje thee met appelflap.Zij heeft iets te vieren. De vakantie is begonnen en morgen wordt ze zeventien.
"Heleen je moet het gewoon gaan doen.
Je moet je eerst thuis mooi opmaken, je haren,je ogen en ook sexy kijken."
Haar handen gaan met langzame sierlijke bewegingen om mijn aura heen.
"Je doet een mooie jurk aan...je man vindt dat ook fijn" zegt ze er zacht achteraan.
"Je moet met je lichaam bewegen. Met je heupen. Met je schouders en armen.
Voel, voel met je handen de lucht om je heen als je danst."
Ik luister, voel en zeg:"je hebt helemaal gelijk maarre ik durf niet!"
"Neem een vriendin mee," is haar advies.
"Heleen je doet het hoor!"
Dan stapt mijn leerlinge op om van vakantie en verjaardag te gaan genieten.

Standbeeld

"Waarom staat er een standbeeld van een ijs, oma?" Dit was waarom vraag nummer 105 vandaag.
"Waarom oma? Waarom een standbeeld?" Ze blijft pardoes midden op het fietspad bij de staan.Ze bekijkt deze reuze ijsco. Voorzichtig alsof hij zou kunnen ontploffen gaat ze erheen en voelt langzaam met een handje. "Hij smelt niet. Hij is niet koud!!" Dan gaan de mensen misschien hier een ijsje kopen,zeg ik en wijs naar de snackbar achter mij. Haar ogen worden nog groter want haar blik valt op een standbeeld van een volle zak patates friet.
"Als ik goed gegeten heb dan mag ik hier wel een ijsje kopen, een met harde chocola." Dat lijkt mij een goed plan.

Dat goed gegeten laten we voor wat het is maar na de avondmaaltijd lopen wij er samen huppelend in de regen heen. Nadat het softijsje met harde chocolade vlokken twee keer is afgeknapt in een vastberaden kinderknuist,
mag het liggend in een plastic frietbakje,
mee naar huis.

Het schoonste huis

Met mijn tube in de hand wacht ik bij de kassa. "Ik ben nog jong en zij ook," zegt een babyboomer luid. De dame draagt een zwarte blouse en een zwart geruite broek. Daarop een ruim losjes gehaakt wit vest. Snelle kleine oogjes kijken kwiek vanonder het korte middenblond geverfde haar,de winkel in. (Mijn ijsjes smelten in de tas). "Zij heeft haar huis er keurig uitzien." zegt de andere dame met ferme duidelijke stem tegen ons."Zij heeft het schoonste huis van Bergen, om door een ringetje te halen." Daarbij vormt zij met duim en wijsvinger een ringetje."Och gek, jij hebt het ook heel schoon hoor!" roept de eerste achterom want zij staat inmiddels bij het pin apparaat."Maar niet zo schoon als bij jou." "Kan ik douwen?" vraagt de eerste aan de kassa juf. Deze knikt dat het oke is. "Niet alleen het schoonste maar ook het mooiste huis," klinkt het ineens achter mij in de rij.Tevreden wordt er omgekeken. Ze is klaar met pinnen."Maar zij heeft ok gen kiender!Het is goed dat jij alles in jouw huis steekt, hoor!" Vervolgt de dame achter mij vergoeilijkend. "Het wordt ok nie smerrig."

Als alle kabaal de winkel verlaten heeft zegt de kassajuf:"ik heb ze liever vrolijk in de winkel dan van die sacherijnigen."
Ik betaal en wens haar vriendelijk een goede dag.

Aan alles is gedacht

'Hak al die bomen (monumentale) om,dan zijn die ook meteen opgeruimd en hebben de bewoners geen last meer. Geen last met het wegrijden vanaf hun opritten en ze hoeven meteen alle rotzooi van de bomen niet meer op te ruimen!" Zo, dat had hij eens even flink gezegd, die dikke jonge vader met een te klein petje op zijn kalend hoofd.
"Wat? Willen ze haagjes tussen de weg en het voetpad aanleggen! Daar blijven alle limonade blikjes en het ander vuil in hangen.Dat is nu al. Wat een rotzooi overal.Weg ermee. Gewoon gras of nee nog beter, tegels. Overal tegels dan heb je die knoei niet." Instemmend gemompel rolt door de donkere dorps zaal.
De voorlichters van Het plan mbt reconstructie van de Hoofdstraat hebben het er moeilijk mee.De bushalte wordt verplaatst.Nu ben ik een en al oor.Had net vandaag de bus gemist en een half uur bij de halte moeten wachten.Er zat niets anders op want op mijn opgestoken duim reageerde niemand. Te oud?
De bushalte komt binnenkort naar mij toe en het is dan onmogelijk om nog ooit de bus te missen.Ook het zorgcentrum komt naar mij toe. Het lijkt er zelfs op dat onze woning in het zorgplan is opgenomen.Aan alles is gedacht.
Als ik naar huis loop bekijk ik de straat, het groen en de prachtige bomen die steeds weer weelderig de seizoenen aangeven.Ik zie een leeg colablikje in mijn voortuin en ben van plan dat binnenkort eens op te ruimen.

Helenen

"De deur uit en dan rechts en daarna direct links," zei de boekhandelaar van de tweedehands boeken. Of zei hij het andersom? Ik zocht een groene Amsterdammer. "Daar loopt iemand die ik ken..." hoor ik enthousiast voor me. Een dame met zonnebril fietst blij op mij af. Ik sta perplex. Vanochtend had ik al een onrustig gevoel en was eerder naar mijn afspraak afgereisd dan de bedoeling was. Zou zij in Nederland,Roermond,zijn?dacht ik regelmatig.
Dolend door de stad bekeek ik de huizen om te zien of ik het hare nog zou herkennen en dan...ineens.Zij was op sigaretten uit en ik op die groene Amsterdammer.Daar stonden ineens twee verbaasde Helenen midden op de markt in het zonnetje. Zij was enkele dagen geleden totaal onverwacht uit Malta, waar zij ook woont,vertrokken naar Roermond.
Alsof het mijn gewoonte is, spring ik achterop de fiets en eten we in haar keuken,een kom zelfgemaakte paprika soep met velletjes.

De boekhandelaar die de groene Amsterdammer verkoopt woont een eind verderop. Wij lopen erheen. Ik koop het tijdschrift en zij bestelt Dola. We drinken koffie op een terrasje en praten, en praten enkele jaren bij.

Keuzes maken

'Ik moet eens met jouw praten over keuzes maken, zegt mama.'
'Wat bedoel je?'
'Nou met wie je omgaat en over meedoen in gedrag en zo.' 'Heb jij daar een vraag over of een probleem mee?' 'Nee!' Dan zet het pubermeisje, op mijn verzoek, vier houten poppetjes neer op tafel. Ze stellen haarzelf en haar drie vriendinnen voor. Ze staan keurig naast elkaar en op volgorde van leeftijd, blijkt bij navragen. Zelf staat ze er stralend naar te kijken. Ja het zijn leuke meiden en wij hebben heel veel lol. Lachen en praten(te)veel in de klas.
De meisjes die er absoluut niet bij horen haalt ze met moeite uit de mand en zet ze snel en zonder aandacht een heel eind achter het vriendinnenstel. Jullie horen er niet bij en jullie zijn minder zijn woorden die ze zonder haperingen vlot kan uitspreken. "Ze horen er ook niet bij, zij zijn gewoon niet leuk, stom.' Na de mededeling dat ze in ieder geval wel bij de klas horen mag er eindelijk een pop een klein eindje vooruitschuiven op tafel. Maar nog ver achter de vriendinnenlinie laat ze haar staan. Het is gewoon zo: zij zijn stom. De tijd is om en het pubermeisje pakt direct haar tas op om te gaan.
Ze vergeet te groeten, een afspraak te maken.

Ik wil naar huis.

"Hou je bek, hoer! Ik wil naar huis!Ik heb niks gedaan.Kut meester!!" In een adem rollen deze woorden in een vaartje en met veel kabaal door de lege gang van de school.Dan stampen er voeten ritmisch tegen de deur, tegen de muur. "Kut meester!" Weer een stamp.Het meisje ligt languit op de grond voor haar klas. "Ik wil naar hui-uis," klinkt het klagend. "...naar hui-ui-uis...Ik heb niks gedaan. Ik wil naar mama. Mama-a-a. Mama-a-a ik wil naar hui-uis." Steeds zachter en zachter hoor ik haar om mama jammeren.Ze ligt nu op haar buik midden in de gang.Ineens een harde opleving: "Ik -wil- naar- huis!" en dan is het stil. Een grote puber komt zwijgend met schuddend lijf voorbij en verdwijnt om de hoek. Een harde boer geeft aan dat zij er nog is. Plots een vermanend woordje leerkracht en:..."je mama is er niet. Hoor je dat in je hoofd? Jouw mama is er niet. Vraag maar aan T." T’s lijf staat nu stil.Hij is er ook nog.Vanuit een hoek kijkt hij bezorgd toe. "Haar mama is er niet. Dat zit allemaal in haar hoofd," legt de meester hem uit. "Broek, pis, bek dicht. Dan vermoord ik jou!"reageert het meisje boos.
Als ik om half een in het fietsenhok sta zie ik haar weer, nu samen met haar moeder. Ze kijkt mij rustig en wat nieuwsgierig aan.Ik zie herkenning. Dan stapt ze samen met haar moeder op de lange dubbele fiets en rijden ze weg van school.
Het is woensdag en vanmiddag is ze vrij.

Niet open doen!

'Wij doen deze wijk.' 'Horen zij ook bij ons?' 'Ja.''Wij doen deze wijk. Dit is het begin en jullie pakken je step maar.'Ik hoor kleppen schuiven en dichtslaan.Stiekempjes gluur ik door de bladeren van de klimop de straat over.Een man met een papier staat naast een rode bestelauto op de parkeerplaats.'Niet verder dan twee huizen,' zegt hij waarschuwend tegen een meisje van een jaar of tien met een strakke lange paardenstaart.Het wordt weer stil in de buurt.Op de achtergrond een mannenstem:'doe mar ru..stig an.'Dit zijn ze niet.Ik wacht af in de schaduw van mijn tuin.Twee kibbelende peuters."Nu gaan ze naar binnen! Jullie fietsjes gaan nu allebei naar binnen.'zegt een buuroma met gezag tegen de kleintjes. Ook de peuters verdwijnen, protesterend, uit mijn geluidsveld. Het blijft verder stil op de vogels na.Dan loopt iemand voorbij met een duidelijke en stevige pas.Ik ben vast van plan om niet open te doen als er aangebeld wordt.Ik zal dat niet doen.Het blijft stil.'Heb jij Jehova's in de straat gezien?' vraag ik aan P als hij thuis komt na zijn wandelingetje met de hond.'Ik zie altijd Jehova's en je moet dan niet open doen,'is zijn snelle antwoord.
Er valt een reclamefolder door de brievenbus op de voordeur mat.

blote man

"Ik ga naast de jongeman slapen." zegt kleindochter resoluut en kijkt hem daarbij zielstevreden aan. Ze gaat voorzichtig naast hem liggen.
"Ze slaapt naast een blote jongeman," zeg ik tegen opa. Opa kijkt verstoord op en schudt zwijgend zijn hoofd.
Als hij enkele minuten later beneden komt zegt hij: "Ze ligt te zingen."

Ik ga naarstig op zoek naar lapjes om een broekje voor de jongeman te maken. Zat er niet bij op de Vrijmarkt.

Beroemde Poets

Met frisse rode wangen komt ze dwars bij mij aan de tafel zitten. Vijf minuten te laat want die wiskunde leraar meende haar te moeten laten nablijven.
'Maakt niets uit hoor dan hoef je alleen maar in de mediatheek te zitten en dan kun je wiskunde maken. Nou heb ik een afspraak voor morgen want ik moest naar mijn huiswerk begeleiding,zei ik.Dat wou hij eerst niet eens geloven! Ik snap niet veel van wiskunde. Hij legt echt niet goed uit en wij moeten de hele tijd zelf maar sommen maken en hij kan dan met de anderen verder. Heel onduidelijk allemaal.Ik zat ondertussen gewoon muziek te luisteren.'Ze neemt een slokje uit haar glas Roosvicee. 'Er is niks meer aan op school. De juf Frans gaat weg. Zij maakte de toetsen heel gemakkelijk zodat je toch een voldoende kunt halen. Zal nu wel moeilijker worden bij die nieuwe . Duits is ook niks. Aardrijkskunde is saaaai. Het volgend jaar moet ik een profiel kiezen. Tja,(zucht) ik denk nu maar na over zorg en welzijn. Dan kun je poetsen. Maar of dat iets voor mij is? Ik ruim mijn kamer al niet op. Of je er beroemd mee kunt worden?'

Blijf zitten

"Hoeveel is twee en twee?" Hij draait zich breed lachend om en vraagt het aan ons. Wij zitten in twee rijen aan een lange tafel. Een kant is de mannenkant. De vrouwen zitten er tegenover. Zij zitten met hun gezicht naar de zaal mensen. "Hoeveel is twee en twee?"Lachend pakt hij zijn stoel op en schuift aan."Ben nou maar stil en blijf bij ons zitten!" Hij draait op zijn stoel en lacht. Zijn ogen onderzoeken onrustig de ruimte en blijven bij een groepje mensen. Onmiddellijk staat hij op om te helpen bij het verplaatsen van een tafel. Ik zie hem behulpzaam en geconcentreerd een tafel mee versjouwen. Daarna sjokt hij weer naar zijn stoel. "Nu blijf jij hier op de stoel zitten!" Ondertussen is zijn glaasje bier vervangen door sinas. Hij neemt een slok en merkt het niet. "Hij mag geen alcohol,"verklaart zijn echtgenote. "Mag ik geen alcohol? Dat heeft niemand tegen mij gezegd." "Het staat op je doos pillen." De man accepteert gelaten deze verklaring . De hoeveelheid pillen die hij dagelijks moet slikken geven hem gewichtigheid. Over haar bril heen kijkt een vrouw vanaf de andere kant hem minzaam aan. De echtgenote zucht en verschuift haar stoel een stukje.

Het gevoel

Nu weet ik het voor altijd.Ik weet hoeveel acht kuub zand is.Ik weet ook hoe het voelt om die berg weg te werken. Zandman was precies op het afgesproken tijdstip de kuub zand aan het lossen.Tien minuten later had ik een hoog 'Arnold gevoel'.Op mijn klompen stond ik deze enorme berg zwarte aarde weg te scheppen. Heijen sliep nog.De supermarkt werd start klaar gemaakt. De vogels floten hoog in de bomen en ik schepte en schepte maar door.
Nu heb ik een hoog oma gevoel. Langzaam, heel langzaam stap ik de straat over om een vergeten boodschap te doen. Voorzichtig met twee schrale grauwe vingers typ ik deze tekst. Er staat een plant klaar voor een jarige. Zo meteen sluit ik met plant aan bij de rij buurtbewoners, om naar de feesteling te gaan.Mijn nieuwe buurvrouw.
Zij heeft een eigen bedrijf. Elke dag vertrekt ze vroeg in de ochtend naar het land om dat te bewerken. Tegen zessen hoor ik de auto weer op het grint. Afgelopen week zag ik haar geconcentreerd en in een rap tempo, de ramen lappen. "Ik heb nu het hele huis goed schoon. Tijdens het asperge seizoen heb ik daar helemaal geen tijd meer voor." riep ze uit het raam naar mij.
Vandaag wordt zij vijfenzestig.

Kuub

Ik kan mij vandaag niets voorstellen bij acht kuub zwarte zand.Het zegt mij helemaal niets.Niets! Kan best veel zijn. Kan meevallen. Alles kan.
Over de nieuwe schutting, alias Berlijnse muur, zal dat zwarte zand in de tuin worden gestort. Acht kuub?? Huub, puup, schuup.
"Hoe laat komt u dan?" vroeg ik allerliefst aan de Zandman."Kwart voor acht." "Kwart voor acht?" vroeg ik ongelovig. Zaterdagochtend om kwart voor acht valt er acht kuub zwarte zwarte zand in de tuin."Dan heb ik al drie ritten gehad," zei Zandman alsof dat heel normaal is voor een zaterdag.'"Natuurlijk is dat goed," zei ik met een alledaags neutraal stemmetje.
Ik moet eraan denken de wekker te zetten.

Afluisteren in de trein

''Ik voel me gebruikt en nu wil ik er eens met jou over praten. Dat moet toch kunnen? Ik ken haar nu een jaar en het voelt helemaal niet goed.Het is kuttekut. Ik moet jou toch echt eens leren kennen.Jij kent haar al heel lang. Nee, ik ben voor een goed gesprek en zoals ik jou nou hoor denk ik dat ik ook met jou een goed gesprek kan voeren. Wat? Wat? De verbinding is hier zwak ik kan je niet verstaan.
Ja daar ben ik weer. Oke, nu versta ik je. Zo kan het echt niet meer. Ik sla er echt niet op. Een goed gesprek moet kunnen. Nee. Ik doe wel even rustig aan want zij zit met haar studie en die moet ze halen vind ik...Ik zeg wat ik voel daarom bel ik je. Ja, het is kuttekut. Godverdomme, zei ik...Wat zei ze tegen jou? O. Vanavond zou ze mij even bellen als ze thuis is. Ik vertrouw haar niet. Nee.
Maar fijn dat ik je gesproken heb. In Utrecht? Leuk daar ben ik nog nooit wezen stappen. Je moet wel weten dat ik ook hele moeilijke jaren gehad heb.
Ik zat in de bak. Ik zat zeven jaar vast.''

Restez calme

"Sorry,waar stopt deze trein? Ik heb niets verstaan van wat ze omroepen, omdat zij daar zat te bellen." Zij is een jong meisje met kroeshaar en leren jasje aan.Zij ratelde in een vreemde taal,kort in het rose mobieltje.Er staat een grote, zwarte met veel goud versierde, tas naast haar op de bank. Het is de enige lege plek in deze coupe vandaag."Restez calme"zegt het Kroesmeisje zacht sussend tegen de baby op haar buik.De dikke lipjes pruilen en dreigen open te barsten."Restez calme," reciteert ze, haar baby meisje wiegend voor het treinraampje.De gouden glimtas ritst ze met een hand open en haalt er een volle zuigfles melk uit. Het speentje moet even wijken voor eentje met inhoud. Ik vang een glimp van de baby op. Er zitten drie rose vlindertjes tussen de kleine zwarte krulletjes op haar hoofdje verscholen. Overal om mij heen wordt nu driftig gebeld in vele talen.
Op centraal loopt de trein leeg. Met haar handenvol vertrekt ook het jonge meisje.
Een zucht. De vrouw die informatie miste, legt eerst haar jas voor zich op de lege bank en daarop haar gelaarsde benen."Het is wel handig zo'n ding," zegt ze en ineens heeft zij een mobiel in haar handen."Ik gebruik hem nooit hoor, alleen als het echt noodzakelijk is." Vervolgens roept ze: "En laat je mobiel aan want ik ben er om half zes..!"

De boom

Het is een zonnige zondag. De harmonie speelt lang zal ze leven.
De kinderen van de buren schommelen in de tuin naast de oude kersenboom vol bloesemknoppen. Sappige, bijna zwarte kersen hangen er elk jaar aan deze boom. Het ene jaar wat meer dan het andere. De vorige buurman hing al zijn uitvindingen elk voorjaar in deze boom om de vogels vriendelijk af te schrikken. Hij deelde zijn kersen met de vogels en met mij. Hij bakte onder deze boom kersenpannenkoek op zijn campingbrander. Wij spogen de pitten naar alle kanten op het grasveld. Ondertussen werd er veel besproken. De discussies werden steeds langer en ingewikkelder en de wijnflessen raakten leeg.
Ik hoor het grommen en brommen van een motorzaag. De kinderen schommelen steeds hoger. Buurman zaagt op zijn knieën een diepe snee in de dikke stam. Zo meteen zal de boom gaan vallen. De buren zullen nooit deze sappige kersen proeven of er kersen pannenkoeken van bakken.
De stukken kersenboom komen op de hoge stapel bij al het andere vers gezaagde hout te liggen.

het doosje

''Het doosje is belangrijk anders ben jij DOOD!' zegt zoon tegen vader. ''Het is belangrijk dat het in het goede doosje terecht komt.'' Ze kijken mij aan. Ik ben namelijk van de doosjes. Een doosje hier- en een doosje daarvoor en als het kan bewaar ik die doosjes in een doos in een doos.
's Avonds laat rommelde ik gisteren door mijn doosjes. De blauwe van de geboortekaartjes sloeg ik deze keer over. Ik zocht in de sigaren doden-doos van opa en in tantes grijs gemarmerde kartonnen doos vol briefjes. In deze laatste doos bleef ik geïnteresseerd. De cijferlijst van mijn MULO diploma, lidmaatschap KNVB 1959 met foto, een halo en sorie mama briefje, geplundert staat er op een andere. Die vond ik lang geleden in plaats van snoepjes. Een aanvraag tot krijgen van verlof militaire dienst op 15 mei 1971 wegens het slagen van vriendin aan de pedag. academie, verlof werd toegestaan zonder bewijslast deze keer. Het 25 jarig huwelijksfeest van ouders moest wel bewezen worden. Feestgids en menu diner 1927 Anneke en Sjen, een brief van de gemeente Gennep: mishandeling muizen op de kermis. (het zal niet meer voorkomen)Het bewijs van mijn enige zwemproef in 1965. Er stond toen nog geen A of B op. Twee dia's van peuter dochtertje. Ik verdwijn al mijmerend in mijn doos.
Wat zocht ik nou? Wat was de rede van deze grootscheepse zoekactie?
Ik weet het niet.
Zo af en toe overkomt het mij.

Ochtendplan

Opeens gaat de deur open en brengt mijn echtgenoot met witte sokken in zijn sloffen, een rood wijntje. Hij moet daarvoor in het pikdonker door de stromende regen. Met een schok van verbazing kijk ik hem aan. ''Al thuis van Moeder bezoek?" vraag ik dom.
Helemaal verzonken was ik in mijn plannen die ik secuur, gekleurd en versierd in een mindmap mep. Boudewijn de Groot zingt ondertussen hard door ''het Hok'': ik houd de wereld in mijn hand....
Nou dat was ik nu net helemaal niet meer van plan. Vanochtend dacht ik bij het opstaan: ben heel benieuwd wat deze dag me brengt. Hij bracht van alles. Een hele lange wandeling langs een meer, een overtocht op een pontje, koffie bij een onbekende in een ander dorp, en telefonisch inzicht in mijn financiën door een instantie. Die instantie liet mij zien, horen, dat ik uiteindelijk echt niet veel in mijn hand zou houden en zeker geen wereld. Eventjes dacht ik na .
Toen besloot ik me voortaan aan het plan van deze mooie ochtend te houden.

Een witte Pasen

De handschoenen lagen klaar. Dit jaar een witte Pasen. Ook de planning van een hele dag met zijn allen in huis, zat al vast in mijn hoofd.
In pyjama en op sloffen dronk ik de eerste koffie buiten in een warm zonnetje en onder een blauwe hemel. Zou niet lang duren daarom nog maar een kopje koffie er achteraan met gesloten ogen in het zonlicht. De Paasvisite kwam en de terrasstoelen werden neergezet.
De brunch stond binnen en met warme wangen schoven we aan. Het tafelgesprek ging over het barre weer. In de tuin zaten lieveheersbeestjes van chocola die gelukkig al snel gevonden waren, maar de echte genoten er van de lente. Er werd lang nagetafeld en uiteindelijk deed het hele Paasstel de jassen en dassen aan voor een verfrissend ommetje.
"Jullie moeten echt op tijd naar huis gaan want het weer kan bar en boos worden,'' Jammer dan, maar je moet verstandig zijn. Zeker met zo'n jong kind erbij. Dat kleine kind kon nog net even in een geurend groen ligbad poedelen alvorens ze met haar papa en mama, snel aan de terugreis begon
'Wij zijn thuis!" roept ze anderhalf uur later door de telefoon.

Het hangt in de lucht

De dood hangt deze week in de lucht, lijkt wel. Maar het is pas woensdag. Tijdens de avondmaaltijd kregen wij van zoonlief plastisch het verhaal te horen over een dood verscheurd konijn dat achter het bedrijf lag. Zwijg!
Gisteren stond ik met mijn fiets aan de hand, met een vrouw te praten over haar en haar onlangs gestorven moeder. Ze sprak heel veel, heel snel en lang. Ondertussen passeerde ons langzaam een zwarte zilvergrijze auto. "Daar moet je niet wezen..." knikten wij eensgezind in die richting. Ik zag door het auto raampje de bruine lijkkist staan. We keken en even was het stil. Ik dacht ondertussen aan de rouwadvertentie die ik net gelezen had. Een jonge vader van 44 van mijn ex-leerling J. was heel plots gestorven door een ongeluk tijdens zijn werk. Tig keer las ik de advertentie in de krant maar het stond er echt. De naam van J. stond vermeld samen met die van zijn zus en kleine broertje. Het leek alsof die advertentie niet klopte. Een fout.
J. is pas twaalf en dan nu al in de krant.
En dan nog de bejaarde vader van een vriendin die dood wil omdat hij ongeneeslijk ziek is, veel pijn lijdt en echt niet meer wil leven. De dokter is deze week op vakantie en daarom moet hij nog wachten voor er concrete afspraken gemaakt kunnen gaan worden.
Woensdag 19 maart is de dag die Hugo Claus heeft gekozen om te sterven, hoor ik bij Pauw en Witteman op tv.

Twintig

De hele middag keken ze. Na enig reken-en ander denkwerk kwam ik tot de conclusie dat ze daar allebei 20 jaar oud offe jong, moeten zijn geweest. Mijn Italiaanse bloemetjes schort heb ik aan. Met een ruwe vochtige lap sla ik de zwarte draden stof weg op zolder. Tenminste op die plek waar ik nog kan staan wapperen en vegen en die plekken worden steeds minder. Een mensenleven en nog heel veel meer trekt aan mij voorbij op deze druilerige zondagmiddag op zolder. Mijn prachtige pop met zwarte lange haren die te mooi was om ooit mee te mogen spelen, ligt nonchalant op de kop in een plastic zak, tussen allerlei andere zakken net als de grote baby pop die in dienst was bij dochter en later bij haar oma. Glanzende gekleurde pyjama's van de laatste overleven mijn opruimaanval. Ook haar muziekboeken mogen blijven. Mijn trouwcape van Ploegstof wordt weer opgepropt en in een doos gelegd naast jaren carnavalkleding. Kleding die vandaag kritisch gesorteerd is op mogelijke, eigenlijk ondenkbare, bruikbaarheid. Vele gescheurde pakken verdwijnen bij de vuilnis. Een enkel maskertje, petje, dasje en brilletje hoeft niet weg. Dat oude kapotte koffertje van de al lang gestorven Peettante blijft ook, zucht, staan. Weg met algebra, meetkunde, biologie, Franse en Engelse woordjes. Weg met die oude witte vitrage. Weg.
Met geregelde tussenpozen steekt het katerige hoofd van onze twintigjarige zoon door de deuropening. "Hoe oud zijn jullie daar op die grote foto?'' vraagt hij nieuwsgierig. Twintig.

Busavontuurtje

''Ik vertrek niet voordat degene zich meldt die het gedaan heeft!'' riep de chauffeur vastberaden door een propvolle bus over de hoofden heen. Verwonderd en wat verontrust draaide ik mij eens om in het gangpad en keek ook naar de achterste contreien, net als de chauffeur. Ook daar zat het vol maar er kwamen geen alarmerende geluiden en beelden vandaan. Er ontstond onrust voorin. Een mevrouw stond al op en verliet de bus. Dank je, dacht ik stilletjes en ging snel zitten voor zij terug zou komen. ''Opgestaan plaats vergaan,'' zei ik tegen mijn nieuwe buurman. ''Er heeft iemand buiten op het knopje geduwd toen de chauffeur de bus gesloten had." De chauffeur had even zijn rijtuig verlaten alvorens hij weer mensen ging laden en vervoeren. Iemand had dat gewaagd en hij was daarom vast van plan om ons te laten zitten totdat die Busopener opgestapt zou zijn. ''We vertrekken niet en wachten op degene die het gedaan heeft!" herhaalde de man en ging recht vooruit zitten kijken over zijn grote stuur. Mijn nieuwsgierigheid naar het vervolg was gewekt. Meerdere mensen verlieten de bus."We wachten al negen minuten," zei mijn buurman. Een onverwacht busavontuurtje, dacht ik. Plots liep er een stoer jong meisje met een opvallend piekerig kapsel van achteren naar voren en zei: ''oke ik heb het gedaan en zal de bus nu verlaten.'' Ze stapte uit en ik zag haar in de bus naast ons weer instappen. De buschauffeur startte en scheurde weg. Hij had wat in te halen. "Zij was het niet,'' zei mijn buurman.

Bewezen boter

"Vijf euro tien,"zei de kassa man in de dorps super. ''VIJF EURO? voor een kuipje boter,'' vroeg ik stomverbaasd en grabbelde wat door in mijn portemonnee. Ik had de neiging het direct terug te gaan leggen in de koeling. Door mijn hoofd schoten flarden gedachten. Die man moet er hard voor werken dus zeur niet. En de confrontatie thuis als er verkeerde boter op de tafel staat stond me ook nog helder voor de geest.
Na de avondmaaltijd toen P zijn krantje aan het lezen was onder het genot van de zoveelste en zeker niet de laatste sigaret van deze dag, vroeg ik hem of hij wist dat een kuipje pro actieve boter meer dan vijf euro kost of te wel meer dan 10 gulden! "Jij hebt toch lage bloeddruk....,'' was zijn reactie. Sinds de sportkeuring vele jaren geleden had ik hem nooit meer over zijn te hoge bloeddruk gehoord. Het leek alsof hij er geen enkele aandacht aan wilde besteden en er zeker niet over wilde praten want dat zou hem fataal kunnen worden.
Zo'n kuipje pro actieve wetenschappelijk bewezen boter is een koopje.

Representant

Vandaag was weer zo'n dag. Nauwelijks van de plaats komen, alleen de ruimte uit voor koffie en lunch en toch heel veel meemaken.
De bedoeling was om samen met acht anderen de competenties van werknemers van een bedrijf in beeld te brengen. De persoon staat voor ons in de ruimte en wij in een halve cirkel ervoor. Op een teken gaan we een plek zoeken bij die persoon.Of niet. Wij representeren zijn competenties. Welke is voor ons representanten onbekend. Met een cijfer gestickerd lopen we op de persoon af. Nu eens snel en doelgericht dan weer langzaam, aarzelend en voorzichtig om ergens ineens stil te blijven staan. Met een sticker op mijn bruine vestje ben ik steeds op een plek gaan staan en dan gebeurde het. De ene keer voelde ik mij sterk en had ik overzicht de andere keer stond ik met een stijf linkerbeen of kreeg ik pijn in mijn armen en schouders. Verdriet, blij of een ander gevoel kan ineens opkomen. Degene die de opstelling begeleidt komt de representanten bevragen. Je kraamt er dan uit wat in je opkomt en wat je in je lichaam voelt. Dat wordt dan vertaalt in een verslag ten behoeve van de werknemer en de coaching die altijd op zo'n dag volgt.
Fascinerend voor de werknemer en fascinerend voor de representant die in een korte periode door heel veel wisselende gevoelens heen gaat.
Fascinerend omdat wat je in eerste instantie dacht over iemand heel anders kan uitpakken als je daadwerkelijk op hem of haar afstapt.
''Nee wij hebben geen zesde zintuig of opleiding gehad.''
Iedereen kan het die durft te voelen wat hij voelt.

Mijn specialiteit

Vroeg uit de veren op deze donkere druilerige maandag, ging ik opstap om mee te gaan doen aan bedrijfs opstellingen. De bus had ietsje vertraging maar dat was geen probleem. Ik bekeek ondertussen de bushalte die de actuele tijd in minuten aangeeft waarop de bus zal komen. Ineens sprong dat scherm gevoed door zonnen cellen, van nul naar nog vierentwintig minuten. Tja,ook de bushalte heeft moeite met deze nieuwerwetse apparaten.
Een jongeman met een grijs leren jack en wit petje, plofte neer op de bank voor mij. Er ging een golf van herkenning door mij heen. Even later kwam er een andere met donkere haren en bruin leren jack vanachter uit de bus naast hem zitten. Stil en vol ongeloof bekeek ik het tweetal voor mij. De laatste keer dat ik ze zag was zestien jaar geleden! Daar zat ik als achtergrond van hun familie geschiedenis. Zelfs als hun justitiële tegen partij. Alle mogelijkheden voor contact passeerden de revue in mijn hoofd. Uiteindelijk besloot ik het zo te laten en wat flarden gesprek mee te nemen.

Ik werd gekozen als familie achtergrond bij het opstellen van de competenties van de werknemers van het bedrijf. Geen verrassing.
Familie achtergrond is mijn specialiteit.

Verhalen in het hoofd

Gewapend met schep, hark en zaag ben ik op deze mooie zaterdagochtend direct aan de slag gegaan in de voortuin om op te ruimen en om de stammen van de coniferen kaal te maken.Regelmatig heb ik de werkzaamheden onderbroken om de voorbijgangers te groeten of er een praatje mee te maken.
Ineens stond de bejaarde overbuurman met een zilverkleurige schop in de aanslag achter mij. Ik draaide mij langzaam om en keek hem aan. "Ik wou jou tegen je achterwerk slaan,'' zei hij traag met stralende pret oogjes en maakte met zijn reuze schop een slome beweging richting mijn kont. Ik ken mijn buurman en zijn grapjes. ''Dat zou jij wel willen he,'zei ik, maar dat doen we toch maar niet.'' Na nog wat willend gemompel is hij de straat weer overgestoken om zijn dagelijkse harkpartij weer op te pakken. O wee als ik even opkeek dan was hij direct weer in voor contact. "Ik bewaak jou " riep hij op een grote steen zittend, over straat. "Fijn, dank je!"
Toen er een vlotte jongen in een auto met opschrift: borstvergroting door handoplegging, naar mij toeterde en zwaaide kwam Buurman in actie. De tekst had hij niet gelezen maar de houding van deze chauffeur maakte een oud gevoel, van zijn tijd bij de reserve politie, in hem wakker. Hij zou mij bewaken en dat straalde hij ook uit. Ik was er al bang voor. Na een korte aarzeling reed de auto gewoon door. " Zag je hem! Ik zou hem kapot hebben geslagen..." zei de opgewonden Buurman over straat.
Net als ik heeft hij ook hele verhalen in zijn hoofd tijdens een dagje in de tuin werken.

Hoe kun je het weten?

Vanavond ontdekte ik dat al mijn muziek uit mijn computer is verdwenen. Mijn muziek.
Weg. Foetsie. Hier een klik, daar een klik overal geklikt maar geen muziek. Zoonlief moest ook constateren dat echt alles verdwenen is! Een filmpje over storm in Texel is er voor in de plaats gekomen. Blazen en zuigen zal niet helpen.
Zuigen helpt echter wel als je mobile telefoon het niet doet. Dat was gisteren de nieuwste uitvinding.
Doet je mobiel het niet dan zet je hem aan je mond en gaat zuigen. Niet lang. Binnen een minuut bel je weer als nooit tevoren. Helder en duidelijk verstaanbaar.
Ik vraag me af hoe kom je daar nu weer achter? Hoe kan ik dat weten?
Tja, bij een blog schrijven moet je op de letter nauwkeurig je wachtwoord intypen wil je erin komen. Dat snap ik wel.
(even een heel kort telefoongesprek)
Ik moet nu mijn telefoon gaan zuigen.

Vijf of vijftig

Vanavond een hele poos gerommeld op de computer.
Via de trial and error methode, geprobeerd om weer te kunnen bloggen, er weer in te komen.
Mijn blik viel even, al zoekende op vijf minuten.
In vijf minuten zou je een heel nieuw blog kunnen opzetten!Vijf minuten staan daarvoor!!
Geen vijftig.
Nergens zag ik trouwens iets over de maximum leeftijd staan voor de nieuwe B loggers.
Toen, eindelijk na vele klad blaadjes geraadpleegd te hebben, viel mij weer in waar ik die Blog info goed en duidelijk had opgeborgen.
En zie.

Ik doe het en ga het gewoon eens proberen.
Het hoeft ook niet dagelijks. Het is zeker geen verplichting.
Dat is mij vooraf verzekerd.
Alleen zo nu en dan, als je zin hebt om wat te schrijven.
Als je eraan begonnen bent zal het waarschijnlijk ook niet bij zo nu en dan blijven
want het kan wel verslavend werken,werd mij ook gezegd.

Vooruit dan, nooit te oud om iets nieuws te proberen.
Ik ga zo af en toe proberen een stukje te schrijven.