Beroemde Poets

Met frisse rode wangen komt ze dwars bij mij aan de tafel zitten. Vijf minuten te laat want die wiskunde leraar meende haar te moeten laten nablijven.
'Maakt niets uit hoor dan hoef je alleen maar in de mediatheek te zitten en dan kun je wiskunde maken. Nou heb ik een afspraak voor morgen want ik moest naar mijn huiswerk begeleiding,zei ik.Dat wou hij eerst niet eens geloven! Ik snap niet veel van wiskunde. Hij legt echt niet goed uit en wij moeten de hele tijd zelf maar sommen maken en hij kan dan met de anderen verder. Heel onduidelijk allemaal.Ik zat ondertussen gewoon muziek te luisteren.'Ze neemt een slokje uit haar glas Roosvicee. 'Er is niks meer aan op school. De juf Frans gaat weg. Zij maakte de toetsen heel gemakkelijk zodat je toch een voldoende kunt halen. Zal nu wel moeilijker worden bij die nieuwe . Duits is ook niks. Aardrijkskunde is saaaai. Het volgend jaar moet ik een profiel kiezen. Tja,(zucht) ik denk nu maar na over zorg en welzijn. Dan kun je poetsen. Maar of dat iets voor mij is? Ik ruim mijn kamer al niet op. Of je er beroemd mee kunt worden?'

Blijf zitten

"Hoeveel is twee en twee?" Hij draait zich breed lachend om en vraagt het aan ons. Wij zitten in twee rijen aan een lange tafel. Een kant is de mannenkant. De vrouwen zitten er tegenover. Zij zitten met hun gezicht naar de zaal mensen. "Hoeveel is twee en twee?"Lachend pakt hij zijn stoel op en schuift aan."Ben nou maar stil en blijf bij ons zitten!" Hij draait op zijn stoel en lacht. Zijn ogen onderzoeken onrustig de ruimte en blijven bij een groepje mensen. Onmiddellijk staat hij op om te helpen bij het verplaatsen van een tafel. Ik zie hem behulpzaam en geconcentreerd een tafel mee versjouwen. Daarna sjokt hij weer naar zijn stoel. "Nu blijf jij hier op de stoel zitten!" Ondertussen is zijn glaasje bier vervangen door sinas. Hij neemt een slok en merkt het niet. "Hij mag geen alcohol,"verklaart zijn echtgenote. "Mag ik geen alcohol? Dat heeft niemand tegen mij gezegd." "Het staat op je doos pillen." De man accepteert gelaten deze verklaring . De hoeveelheid pillen die hij dagelijks moet slikken geven hem gewichtigheid. Over haar bril heen kijkt een vrouw vanaf de andere kant hem minzaam aan. De echtgenote zucht en verschuift haar stoel een stukje.

Het gevoel

Nu weet ik het voor altijd.Ik weet hoeveel acht kuub zand is.Ik weet ook hoe het voelt om die berg weg te werken. Zandman was precies op het afgesproken tijdstip de kuub zand aan het lossen.Tien minuten later had ik een hoog 'Arnold gevoel'.Op mijn klompen stond ik deze enorme berg zwarte aarde weg te scheppen. Heijen sliep nog.De supermarkt werd start klaar gemaakt. De vogels floten hoog in de bomen en ik schepte en schepte maar door.
Nu heb ik een hoog oma gevoel. Langzaam, heel langzaam stap ik de straat over om een vergeten boodschap te doen. Voorzichtig met twee schrale grauwe vingers typ ik deze tekst. Er staat een plant klaar voor een jarige. Zo meteen sluit ik met plant aan bij de rij buurtbewoners, om naar de feesteling te gaan.Mijn nieuwe buurvrouw.
Zij heeft een eigen bedrijf. Elke dag vertrekt ze vroeg in de ochtend naar het land om dat te bewerken. Tegen zessen hoor ik de auto weer op het grint. Afgelopen week zag ik haar geconcentreerd en in een rap tempo, de ramen lappen. "Ik heb nu het hele huis goed schoon. Tijdens het asperge seizoen heb ik daar helemaal geen tijd meer voor." riep ze uit het raam naar mij.
Vandaag wordt zij vijfenzestig.

Kuub

Ik kan mij vandaag niets voorstellen bij acht kuub zwarte zand.Het zegt mij helemaal niets.Niets! Kan best veel zijn. Kan meevallen. Alles kan.
Over de nieuwe schutting, alias Berlijnse muur, zal dat zwarte zand in de tuin worden gestort. Acht kuub?? Huub, puup, schuup.
"Hoe laat komt u dan?" vroeg ik allerliefst aan de Zandman."Kwart voor acht." "Kwart voor acht?" vroeg ik ongelovig. Zaterdagochtend om kwart voor acht valt er acht kuub zwarte zwarte zand in de tuin."Dan heb ik al drie ritten gehad," zei Zandman alsof dat heel normaal is voor een zaterdag.'"Natuurlijk is dat goed," zei ik met een alledaags neutraal stemmetje.
Ik moet eraan denken de wekker te zetten.

Afluisteren in de trein

''Ik voel me gebruikt en nu wil ik er eens met jou over praten. Dat moet toch kunnen? Ik ken haar nu een jaar en het voelt helemaal niet goed.Het is kuttekut. Ik moet jou toch echt eens leren kennen.Jij kent haar al heel lang. Nee, ik ben voor een goed gesprek en zoals ik jou nou hoor denk ik dat ik ook met jou een goed gesprek kan voeren. Wat? Wat? De verbinding is hier zwak ik kan je niet verstaan.
Ja daar ben ik weer. Oke, nu versta ik je. Zo kan het echt niet meer. Ik sla er echt niet op. Een goed gesprek moet kunnen. Nee. Ik doe wel even rustig aan want zij zit met haar studie en die moet ze halen vind ik...Ik zeg wat ik voel daarom bel ik je. Ja, het is kuttekut. Godverdomme, zei ik...Wat zei ze tegen jou? O. Vanavond zou ze mij even bellen als ze thuis is. Ik vertrouw haar niet. Nee.
Maar fijn dat ik je gesproken heb. In Utrecht? Leuk daar ben ik nog nooit wezen stappen. Je moet wel weten dat ik ook hele moeilijke jaren gehad heb.
Ik zat in de bak. Ik zat zeven jaar vast.''

Restez calme

"Sorry,waar stopt deze trein? Ik heb niets verstaan van wat ze omroepen, omdat zij daar zat te bellen." Zij is een jong meisje met kroeshaar en leren jasje aan.Zij ratelde in een vreemde taal,kort in het rose mobieltje.Er staat een grote, zwarte met veel goud versierde, tas naast haar op de bank. Het is de enige lege plek in deze coupe vandaag."Restez calme"zegt het Kroesmeisje zacht sussend tegen de baby op haar buik.De dikke lipjes pruilen en dreigen open te barsten."Restez calme," reciteert ze, haar baby meisje wiegend voor het treinraampje.De gouden glimtas ritst ze met een hand open en haalt er een volle zuigfles melk uit. Het speentje moet even wijken voor eentje met inhoud. Ik vang een glimp van de baby op. Er zitten drie rose vlindertjes tussen de kleine zwarte krulletjes op haar hoofdje verscholen. Overal om mij heen wordt nu driftig gebeld in vele talen.
Op centraal loopt de trein leeg. Met haar handenvol vertrekt ook het jonge meisje.
Een zucht. De vrouw die informatie miste, legt eerst haar jas voor zich op de lege bank en daarop haar gelaarsde benen."Het is wel handig zo'n ding," zegt ze en ineens heeft zij een mobiel in haar handen."Ik gebruik hem nooit hoor, alleen als het echt noodzakelijk is." Vervolgens roept ze: "En laat je mobiel aan want ik ben er om half zes..!"

De boom

Het is een zonnige zondag. De harmonie speelt lang zal ze leven.
De kinderen van de buren schommelen in de tuin naast de oude kersenboom vol bloesemknoppen. Sappige, bijna zwarte kersen hangen er elk jaar aan deze boom. Het ene jaar wat meer dan het andere. De vorige buurman hing al zijn uitvindingen elk voorjaar in deze boom om de vogels vriendelijk af te schrikken. Hij deelde zijn kersen met de vogels en met mij. Hij bakte onder deze boom kersenpannenkoek op zijn campingbrander. Wij spogen de pitten naar alle kanten op het grasveld. Ondertussen werd er veel besproken. De discussies werden steeds langer en ingewikkelder en de wijnflessen raakten leeg.
Ik hoor het grommen en brommen van een motorzaag. De kinderen schommelen steeds hoger. Buurman zaagt op zijn knieën een diepe snee in de dikke stam. Zo meteen zal de boom gaan vallen. De buren zullen nooit deze sappige kersen proeven of er kersen pannenkoeken van bakken.
De stukken kersenboom komen op de hoge stapel bij al het andere vers gezaagde hout te liggen.

het doosje

''Het doosje is belangrijk anders ben jij DOOD!' zegt zoon tegen vader. ''Het is belangrijk dat het in het goede doosje terecht komt.'' Ze kijken mij aan. Ik ben namelijk van de doosjes. Een doosje hier- en een doosje daarvoor en als het kan bewaar ik die doosjes in een doos in een doos.
's Avonds laat rommelde ik gisteren door mijn doosjes. De blauwe van de geboortekaartjes sloeg ik deze keer over. Ik zocht in de sigaren doden-doos van opa en in tantes grijs gemarmerde kartonnen doos vol briefjes. In deze laatste doos bleef ik geïnteresseerd. De cijferlijst van mijn MULO diploma, lidmaatschap KNVB 1959 met foto, een halo en sorie mama briefje, geplundert staat er op een andere. Die vond ik lang geleden in plaats van snoepjes. Een aanvraag tot krijgen van verlof militaire dienst op 15 mei 1971 wegens het slagen van vriendin aan de pedag. academie, verlof werd toegestaan zonder bewijslast deze keer. Het 25 jarig huwelijksfeest van ouders moest wel bewezen worden. Feestgids en menu diner 1927 Anneke en Sjen, een brief van de gemeente Gennep: mishandeling muizen op de kermis. (het zal niet meer voorkomen)Het bewijs van mijn enige zwemproef in 1965. Er stond toen nog geen A of B op. Twee dia's van peuter dochtertje. Ik verdwijn al mijmerend in mijn doos.
Wat zocht ik nou? Wat was de rede van deze grootscheepse zoekactie?
Ik weet het niet.
Zo af en toe overkomt het mij.