Restez calme

"Sorry,waar stopt deze trein? Ik heb niets verstaan van wat ze omroepen, omdat zij daar zat te bellen." Zij is een jong meisje met kroeshaar en leren jasje aan.Zij ratelde in een vreemde taal,kort in het rose mobieltje.Er staat een grote, zwarte met veel goud versierde, tas naast haar op de bank. Het is de enige lege plek in deze coupe vandaag."Restez calme"zegt het Kroesmeisje zacht sussend tegen de baby op haar buik.De dikke lipjes pruilen en dreigen open te barsten."Restez calme," reciteert ze, haar baby meisje wiegend voor het treinraampje.De gouden glimtas ritst ze met een hand open en haalt er een volle zuigfles melk uit. Het speentje moet even wijken voor eentje met inhoud. Ik vang een glimp van de baby op. Er zitten drie rose vlindertjes tussen de kleine zwarte krulletjes op haar hoofdje verscholen. Overal om mij heen wordt nu driftig gebeld in vele talen.
Op centraal loopt de trein leeg. Met haar handenvol vertrekt ook het jonge meisje.
Een zucht. De vrouw die informatie miste, legt eerst haar jas voor zich op de lege bank en daarop haar gelaarsde benen."Het is wel handig zo'n ding," zegt ze en ineens heeft zij een mobiel in haar handen."Ik gebruik hem nooit hoor, alleen als het echt noodzakelijk is." Vervolgens roept ze: "En laat je mobiel aan want ik ben er om half zes..!"