Ochtendplan

Opeens gaat de deur open en brengt mijn echtgenoot met witte sokken in zijn sloffen, een rood wijntje. Hij moet daarvoor in het pikdonker door de stromende regen. Met een schok van verbazing kijk ik hem aan. ''Al thuis van Moeder bezoek?" vraag ik dom.
Helemaal verzonken was ik in mijn plannen die ik secuur, gekleurd en versierd in een mindmap mep. Boudewijn de Groot zingt ondertussen hard door ''het Hok'': ik houd de wereld in mijn hand....
Nou dat was ik nu net helemaal niet meer van plan. Vanochtend dacht ik bij het opstaan: ben heel benieuwd wat deze dag me brengt. Hij bracht van alles. Een hele lange wandeling langs een meer, een overtocht op een pontje, koffie bij een onbekende in een ander dorp, en telefonisch inzicht in mijn financiën door een instantie. Die instantie liet mij zien, horen, dat ik uiteindelijk echt niet veel in mijn hand zou houden en zeker geen wereld. Eventjes dacht ik na .
Toen besloot ik me voortaan aan het plan van deze mooie ochtend te houden.

Een witte Pasen

De handschoenen lagen klaar. Dit jaar een witte Pasen. Ook de planning van een hele dag met zijn allen in huis, zat al vast in mijn hoofd.
In pyjama en op sloffen dronk ik de eerste koffie buiten in een warm zonnetje en onder een blauwe hemel. Zou niet lang duren daarom nog maar een kopje koffie er achteraan met gesloten ogen in het zonlicht. De Paasvisite kwam en de terrasstoelen werden neergezet.
De brunch stond binnen en met warme wangen schoven we aan. Het tafelgesprek ging over het barre weer. In de tuin zaten lieveheersbeestjes van chocola die gelukkig al snel gevonden waren, maar de echte genoten er van de lente. Er werd lang nagetafeld en uiteindelijk deed het hele Paasstel de jassen en dassen aan voor een verfrissend ommetje.
"Jullie moeten echt op tijd naar huis gaan want het weer kan bar en boos worden,'' Jammer dan, maar je moet verstandig zijn. Zeker met zo'n jong kind erbij. Dat kleine kind kon nog net even in een geurend groen ligbad poedelen alvorens ze met haar papa en mama, snel aan de terugreis begon
'Wij zijn thuis!" roept ze anderhalf uur later door de telefoon.

Het hangt in de lucht

De dood hangt deze week in de lucht, lijkt wel. Maar het is pas woensdag. Tijdens de avondmaaltijd kregen wij van zoonlief plastisch het verhaal te horen over een dood verscheurd konijn dat achter het bedrijf lag. Zwijg!
Gisteren stond ik met mijn fiets aan de hand, met een vrouw te praten over haar en haar onlangs gestorven moeder. Ze sprak heel veel, heel snel en lang. Ondertussen passeerde ons langzaam een zwarte zilvergrijze auto. "Daar moet je niet wezen..." knikten wij eensgezind in die richting. Ik zag door het auto raampje de bruine lijkkist staan. We keken en even was het stil. Ik dacht ondertussen aan de rouwadvertentie die ik net gelezen had. Een jonge vader van 44 van mijn ex-leerling J. was heel plots gestorven door een ongeluk tijdens zijn werk. Tig keer las ik de advertentie in de krant maar het stond er echt. De naam van J. stond vermeld samen met die van zijn zus en kleine broertje. Het leek alsof die advertentie niet klopte. Een fout.
J. is pas twaalf en dan nu al in de krant.
En dan nog de bejaarde vader van een vriendin die dood wil omdat hij ongeneeslijk ziek is, veel pijn lijdt en echt niet meer wil leven. De dokter is deze week op vakantie en daarom moet hij nog wachten voor er concrete afspraken gemaakt kunnen gaan worden.
Woensdag 19 maart is de dag die Hugo Claus heeft gekozen om te sterven, hoor ik bij Pauw en Witteman op tv.

Twintig

De hele middag keken ze. Na enig reken-en ander denkwerk kwam ik tot de conclusie dat ze daar allebei 20 jaar oud offe jong, moeten zijn geweest. Mijn Italiaanse bloemetjes schort heb ik aan. Met een ruwe vochtige lap sla ik de zwarte draden stof weg op zolder. Tenminste op die plek waar ik nog kan staan wapperen en vegen en die plekken worden steeds minder. Een mensenleven en nog heel veel meer trekt aan mij voorbij op deze druilerige zondagmiddag op zolder. Mijn prachtige pop met zwarte lange haren die te mooi was om ooit mee te mogen spelen, ligt nonchalant op de kop in een plastic zak, tussen allerlei andere zakken net als de grote baby pop die in dienst was bij dochter en later bij haar oma. Glanzende gekleurde pyjama's van de laatste overleven mijn opruimaanval. Ook haar muziekboeken mogen blijven. Mijn trouwcape van Ploegstof wordt weer opgepropt en in een doos gelegd naast jaren carnavalkleding. Kleding die vandaag kritisch gesorteerd is op mogelijke, eigenlijk ondenkbare, bruikbaarheid. Vele gescheurde pakken verdwijnen bij de vuilnis. Een enkel maskertje, petje, dasje en brilletje hoeft niet weg. Dat oude kapotte koffertje van de al lang gestorven Peettante blijft ook, zucht, staan. Weg met algebra, meetkunde, biologie, Franse en Engelse woordjes. Weg met die oude witte vitrage. Weg.
Met geregelde tussenpozen steekt het katerige hoofd van onze twintigjarige zoon door de deuropening. "Hoe oud zijn jullie daar op die grote foto?'' vraagt hij nieuwsgierig. Twintig.

Busavontuurtje

''Ik vertrek niet voordat degene zich meldt die het gedaan heeft!'' riep de chauffeur vastberaden door een propvolle bus over de hoofden heen. Verwonderd en wat verontrust draaide ik mij eens om in het gangpad en keek ook naar de achterste contreien, net als de chauffeur. Ook daar zat het vol maar er kwamen geen alarmerende geluiden en beelden vandaan. Er ontstond onrust voorin. Een mevrouw stond al op en verliet de bus. Dank je, dacht ik stilletjes en ging snel zitten voor zij terug zou komen. ''Opgestaan plaats vergaan,'' zei ik tegen mijn nieuwe buurman. ''Er heeft iemand buiten op het knopje geduwd toen de chauffeur de bus gesloten had." De chauffeur had even zijn rijtuig verlaten alvorens hij weer mensen ging laden en vervoeren. Iemand had dat gewaagd en hij was daarom vast van plan om ons te laten zitten totdat die Busopener opgestapt zou zijn. ''We vertrekken niet en wachten op degene die het gedaan heeft!" herhaalde de man en ging recht vooruit zitten kijken over zijn grote stuur. Mijn nieuwsgierigheid naar het vervolg was gewekt. Meerdere mensen verlieten de bus."We wachten al negen minuten," zei mijn buurman. Een onverwacht busavontuurtje, dacht ik. Plots liep er een stoer jong meisje met een opvallend piekerig kapsel van achteren naar voren en zei: ''oke ik heb het gedaan en zal de bus nu verlaten.'' Ze stapte uit en ik zag haar in de bus naast ons weer instappen. De buschauffeur startte en scheurde weg. Hij had wat in te halen. "Zij was het niet,'' zei mijn buurman.

Bewezen boter

"Vijf euro tien,"zei de kassa man in de dorps super. ''VIJF EURO? voor een kuipje boter,'' vroeg ik stomverbaasd en grabbelde wat door in mijn portemonnee. Ik had de neiging het direct terug te gaan leggen in de koeling. Door mijn hoofd schoten flarden gedachten. Die man moet er hard voor werken dus zeur niet. En de confrontatie thuis als er verkeerde boter op de tafel staat stond me ook nog helder voor de geest.
Na de avondmaaltijd toen P zijn krantje aan het lezen was onder het genot van de zoveelste en zeker niet de laatste sigaret van deze dag, vroeg ik hem of hij wist dat een kuipje pro actieve boter meer dan vijf euro kost of te wel meer dan 10 gulden! "Jij hebt toch lage bloeddruk....,'' was zijn reactie. Sinds de sportkeuring vele jaren geleden had ik hem nooit meer over zijn te hoge bloeddruk gehoord. Het leek alsof hij er geen enkele aandacht aan wilde besteden en er zeker niet over wilde praten want dat zou hem fataal kunnen worden.
Zo'n kuipje pro actieve wetenschappelijk bewezen boter is een koopje.

Representant

Vandaag was weer zo'n dag. Nauwelijks van de plaats komen, alleen de ruimte uit voor koffie en lunch en toch heel veel meemaken.
De bedoeling was om samen met acht anderen de competenties van werknemers van een bedrijf in beeld te brengen. De persoon staat voor ons in de ruimte en wij in een halve cirkel ervoor. Op een teken gaan we een plek zoeken bij die persoon.Of niet. Wij representeren zijn competenties. Welke is voor ons representanten onbekend. Met een cijfer gestickerd lopen we op de persoon af. Nu eens snel en doelgericht dan weer langzaam, aarzelend en voorzichtig om ergens ineens stil te blijven staan. Met een sticker op mijn bruine vestje ben ik steeds op een plek gaan staan en dan gebeurde het. De ene keer voelde ik mij sterk en had ik overzicht de andere keer stond ik met een stijf linkerbeen of kreeg ik pijn in mijn armen en schouders. Verdriet, blij of een ander gevoel kan ineens opkomen. Degene die de opstelling begeleidt komt de representanten bevragen. Je kraamt er dan uit wat in je opkomt en wat je in je lichaam voelt. Dat wordt dan vertaalt in een verslag ten behoeve van de werknemer en de coaching die altijd op zo'n dag volgt.
Fascinerend voor de werknemer en fascinerend voor de representant die in een korte periode door heel veel wisselende gevoelens heen gaat.
Fascinerend omdat wat je in eerste instantie dacht over iemand heel anders kan uitpakken als je daadwerkelijk op hem of haar afstapt.
''Nee wij hebben geen zesde zintuig of opleiding gehad.''
Iedereen kan het die durft te voelen wat hij voelt.

Mijn specialiteit

Vroeg uit de veren op deze donkere druilerige maandag, ging ik opstap om mee te gaan doen aan bedrijfs opstellingen. De bus had ietsje vertraging maar dat was geen probleem. Ik bekeek ondertussen de bushalte die de actuele tijd in minuten aangeeft waarop de bus zal komen. Ineens sprong dat scherm gevoed door zonnen cellen, van nul naar nog vierentwintig minuten. Tja,ook de bushalte heeft moeite met deze nieuwerwetse apparaten.
Een jongeman met een grijs leren jack en wit petje, plofte neer op de bank voor mij. Er ging een golf van herkenning door mij heen. Even later kwam er een andere met donkere haren en bruin leren jack vanachter uit de bus naast hem zitten. Stil en vol ongeloof bekeek ik het tweetal voor mij. De laatste keer dat ik ze zag was zestien jaar geleden! Daar zat ik als achtergrond van hun familie geschiedenis. Zelfs als hun justitiële tegen partij. Alle mogelijkheden voor contact passeerden de revue in mijn hoofd. Uiteindelijk besloot ik het zo te laten en wat flarden gesprek mee te nemen.

Ik werd gekozen als familie achtergrond bij het opstellen van de competenties van de werknemers van het bedrijf. Geen verrassing.
Familie achtergrond is mijn specialiteit.

Verhalen in het hoofd

Gewapend met schep, hark en zaag ben ik op deze mooie zaterdagochtend direct aan de slag gegaan in de voortuin om op te ruimen en om de stammen van de coniferen kaal te maken.Regelmatig heb ik de werkzaamheden onderbroken om de voorbijgangers te groeten of er een praatje mee te maken.
Ineens stond de bejaarde overbuurman met een zilverkleurige schop in de aanslag achter mij. Ik draaide mij langzaam om en keek hem aan. "Ik wou jou tegen je achterwerk slaan,'' zei hij traag met stralende pret oogjes en maakte met zijn reuze schop een slome beweging richting mijn kont. Ik ken mijn buurman en zijn grapjes. ''Dat zou jij wel willen he,'zei ik, maar dat doen we toch maar niet.'' Na nog wat willend gemompel is hij de straat weer overgestoken om zijn dagelijkse harkpartij weer op te pakken. O wee als ik even opkeek dan was hij direct weer in voor contact. "Ik bewaak jou " riep hij op een grote steen zittend, over straat. "Fijn, dank je!"
Toen er een vlotte jongen in een auto met opschrift: borstvergroting door handoplegging, naar mij toeterde en zwaaide kwam Buurman in actie. De tekst had hij niet gelezen maar de houding van deze chauffeur maakte een oud gevoel, van zijn tijd bij de reserve politie, in hem wakker. Hij zou mij bewaken en dat straalde hij ook uit. Ik was er al bang voor. Na een korte aarzeling reed de auto gewoon door. " Zag je hem! Ik zou hem kapot hebben geslagen..." zei de opgewonden Buurman over straat.
Net als ik heeft hij ook hele verhalen in zijn hoofd tijdens een dagje in de tuin werken.

Hoe kun je het weten?

Vanavond ontdekte ik dat al mijn muziek uit mijn computer is verdwenen. Mijn muziek.
Weg. Foetsie. Hier een klik, daar een klik overal geklikt maar geen muziek. Zoonlief moest ook constateren dat echt alles verdwenen is! Een filmpje over storm in Texel is er voor in de plaats gekomen. Blazen en zuigen zal niet helpen.
Zuigen helpt echter wel als je mobile telefoon het niet doet. Dat was gisteren de nieuwste uitvinding.
Doet je mobiel het niet dan zet je hem aan je mond en gaat zuigen. Niet lang. Binnen een minuut bel je weer als nooit tevoren. Helder en duidelijk verstaanbaar.
Ik vraag me af hoe kom je daar nu weer achter? Hoe kan ik dat weten?
Tja, bij een blog schrijven moet je op de letter nauwkeurig je wachtwoord intypen wil je erin komen. Dat snap ik wel.
(even een heel kort telefoongesprek)
Ik moet nu mijn telefoon gaan zuigen.

Vijf of vijftig

Vanavond een hele poos gerommeld op de computer.
Via de trial and error methode, geprobeerd om weer te kunnen bloggen, er weer in te komen.
Mijn blik viel even, al zoekende op vijf minuten.
In vijf minuten zou je een heel nieuw blog kunnen opzetten!Vijf minuten staan daarvoor!!
Geen vijftig.
Nergens zag ik trouwens iets over de maximum leeftijd staan voor de nieuwe B loggers.
Toen, eindelijk na vele klad blaadjes geraadpleegd te hebben, viel mij weer in waar ik die Blog info goed en duidelijk had opgeborgen.
En zie.

Ik doe het en ga het gewoon eens proberen.
Het hoeft ook niet dagelijks. Het is zeker geen verplichting.
Dat is mij vooraf verzekerd.
Alleen zo nu en dan, als je zin hebt om wat te schrijven.
Als je eraan begonnen bent zal het waarschijnlijk ook niet bij zo nu en dan blijven
want het kan wel verslavend werken,werd mij ook gezegd.

Vooruit dan, nooit te oud om iets nieuws te proberen.
Ik ga zo af en toe proberen een stukje te schrijven.