De dood hangt deze week in de lucht, lijkt wel. Maar het is pas woensdag. Tijdens de avondmaaltijd kregen wij van zoonlief plastisch het verhaal te horen over een dood verscheurd konijn dat achter het bedrijf lag. Zwijg!
Gisteren stond ik met mijn fiets aan de hand, met een vrouw te praten over haar en haar onlangs gestorven moeder. Ze sprak heel veel, heel snel en lang. Ondertussen passeerde ons langzaam een zwarte zilvergrijze auto. "Daar moet je niet wezen..." knikten wij eensgezind in die richting. Ik zag door het auto raampje de bruine lijkkist staan. We keken en even was het stil. Ik dacht ondertussen aan de rouwadvertentie die ik net gelezen had. Een jonge vader van 44 van mijn ex-leerling J. was heel plots gestorven door een ongeluk tijdens zijn werk. Tig keer las ik de advertentie in de krant maar het stond er echt. De naam van J. stond vermeld samen met die van zijn zus en kleine broertje. Het leek alsof die advertentie niet klopte. Een fout.
J. is pas twaalf en dan nu al in de krant.
En dan nog de bejaarde vader van een vriendin die dood wil omdat hij ongeneeslijk ziek is, veel pijn lijdt en echt niet meer wil leven. De dokter is deze week op vakantie en daarom moet hij nog wachten voor er concrete afspraken gemaakt kunnen gaan worden.
Woensdag 19 maart is de dag die Hugo Claus heeft gekozen om te sterven, hoor ik bij Pauw en Witteman op tv.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten