Voelen en durven

"Heleen ga eens recht staan en adem uit.Voel hier aan je hart. Voel je het?" Voorzichtig en heel zacht legt ze haar hand net boven mijn hart.Ik sta naast het bureau in mijn werkkamer.Wij zijn even groot.Zij is zwaarder dat heeft met haar Down syndroom te maken, vermoed ik.
"Als je danst moet je dat voelen. Je danst vanuit je hart."
Mijn leerling staat tegenover mij en legt haarfijn uit wat dansen is en wat je met je lichaam doet.
We hebben in mijn werkkamer gedanst na ons kopje thee met appelflap.Zij heeft iets te vieren. De vakantie is begonnen en morgen wordt ze zeventien.
"Heleen je moet het gewoon gaan doen.
Je moet je eerst thuis mooi opmaken, je haren,je ogen en ook sexy kijken."
Haar handen gaan met langzame sierlijke bewegingen om mijn aura heen.
"Je doet een mooie jurk aan...je man vindt dat ook fijn" zegt ze er zacht achteraan.
"Je moet met je lichaam bewegen. Met je heupen. Met je schouders en armen.
Voel, voel met je handen de lucht om je heen als je danst."
Ik luister, voel en zeg:"je hebt helemaal gelijk maarre ik durf niet!"
"Neem een vriendin mee," is haar advies.
"Heleen je doet het hoor!"
Dan stapt mijn leerlinge op om van vakantie en verjaardag te gaan genieten.

Standbeeld

"Waarom staat er een standbeeld van een ijs, oma?" Dit was waarom vraag nummer 105 vandaag.
"Waarom oma? Waarom een standbeeld?" Ze blijft pardoes midden op het fietspad bij de staan.Ze bekijkt deze reuze ijsco. Voorzichtig alsof hij zou kunnen ontploffen gaat ze erheen en voelt langzaam met een handje. "Hij smelt niet. Hij is niet koud!!" Dan gaan de mensen misschien hier een ijsje kopen,zeg ik en wijs naar de snackbar achter mij. Haar ogen worden nog groter want haar blik valt op een standbeeld van een volle zak patates friet.
"Als ik goed gegeten heb dan mag ik hier wel een ijsje kopen, een met harde chocola." Dat lijkt mij een goed plan.

Dat goed gegeten laten we voor wat het is maar na de avondmaaltijd lopen wij er samen huppelend in de regen heen. Nadat het softijsje met harde chocolade vlokken twee keer is afgeknapt in een vastberaden kinderknuist,
mag het liggend in een plastic frietbakje,
mee naar huis.

Het schoonste huis

Met mijn tube in de hand wacht ik bij de kassa. "Ik ben nog jong en zij ook," zegt een babyboomer luid. De dame draagt een zwarte blouse en een zwart geruite broek. Daarop een ruim losjes gehaakt wit vest. Snelle kleine oogjes kijken kwiek vanonder het korte middenblond geverfde haar,de winkel in. (Mijn ijsjes smelten in de tas). "Zij heeft haar huis er keurig uitzien." zegt de andere dame met ferme duidelijke stem tegen ons."Zij heeft het schoonste huis van Bergen, om door een ringetje te halen." Daarbij vormt zij met duim en wijsvinger een ringetje."Och gek, jij hebt het ook heel schoon hoor!" roept de eerste achterom want zij staat inmiddels bij het pin apparaat."Maar niet zo schoon als bij jou." "Kan ik douwen?" vraagt de eerste aan de kassa juf. Deze knikt dat het oke is. "Niet alleen het schoonste maar ook het mooiste huis," klinkt het ineens achter mij in de rij.Tevreden wordt er omgekeken. Ze is klaar met pinnen."Maar zij heeft ok gen kiender!Het is goed dat jij alles in jouw huis steekt, hoor!" Vervolgt de dame achter mij vergoeilijkend. "Het wordt ok nie smerrig."

Als alle kabaal de winkel verlaten heeft zegt de kassajuf:"ik heb ze liever vrolijk in de winkel dan van die sacherijnigen."
Ik betaal en wens haar vriendelijk een goede dag.

Aan alles is gedacht

'Hak al die bomen (monumentale) om,dan zijn die ook meteen opgeruimd en hebben de bewoners geen last meer. Geen last met het wegrijden vanaf hun opritten en ze hoeven meteen alle rotzooi van de bomen niet meer op te ruimen!" Zo, dat had hij eens even flink gezegd, die dikke jonge vader met een te klein petje op zijn kalend hoofd.
"Wat? Willen ze haagjes tussen de weg en het voetpad aanleggen! Daar blijven alle limonade blikjes en het ander vuil in hangen.Dat is nu al. Wat een rotzooi overal.Weg ermee. Gewoon gras of nee nog beter, tegels. Overal tegels dan heb je die knoei niet." Instemmend gemompel rolt door de donkere dorps zaal.
De voorlichters van Het plan mbt reconstructie van de Hoofdstraat hebben het er moeilijk mee.De bushalte wordt verplaatst.Nu ben ik een en al oor.Had net vandaag de bus gemist en een half uur bij de halte moeten wachten.Er zat niets anders op want op mijn opgestoken duim reageerde niemand. Te oud?
De bushalte komt binnenkort naar mij toe en het is dan onmogelijk om nog ooit de bus te missen.Ook het zorgcentrum komt naar mij toe. Het lijkt er zelfs op dat onze woning in het zorgplan is opgenomen.Aan alles is gedacht.
Als ik naar huis loop bekijk ik de straat, het groen en de prachtige bomen die steeds weer weelderig de seizoenen aangeven.Ik zie een leeg colablikje in mijn voortuin en ben van plan dat binnenkort eens op te ruimen.