Het jochie

Het jochie loopt vooraan in de stoet naast zijn vader. Hij draait zich met veel beweging om en zegt heel duidelijk wat tegen een persoon achter hem. Ik kan hem niet verstaan maar zie het voor mijn neus gebeuren. Ik zet mijn reistas neer in de huiskamer.
Vanachter het kamerraam kijk ik onbeweeglijk toe.
Het joch loopt inmiddels weer in het gareel.
Zo ken ik hem. Direct en fel reageren maar ook het vermogen hebben om zich weer aan te passen. Dit alles gebeurt in slechts enkele luttele seconden.
Ik zie zijn iets oudere zus langzaam aan de andere kant van hun vader lopen.
De moeder ligt in de kist voor hun.
Een lange stoet glijdt geruisloos aan mijn woning voorbij.
Haar gezicht en de zorgen om haar zoon ploppen op in mijn hoofd.
Graag zou ik haar willen zeggen dat deze jongen haar verschrikkelijk zal missen maar het gaat redden.
Het komt goed met een groot verdriet.
De hele stoet is inmiddels bij het kerkhof aangekomen.
Ik ga mijn reistas uitpakken.