Iets te willen

Met de baby-peuter op mijn arm en de andere kleindochter naast me, spreek ik de oudere dame op de binnenplaats aan. "We mochten even doorlopen van uw man die bij de weide de paarden aan het voeren is.'
"Maar natuurlijk,' zegt ze gastvrij. Tegen de oudste vertelt ze over het kasteel waar ze in wonen.' En wil jij wel een ridder zien?" vraagt ze gericht aan de oudste, een kleuter. Wij worden het kasteel ingeloodst om ergens in een hoek naar het harnas te kijken dat daar staat opgesteld.Ik maak van de gelegenheid gebruik om eens goed rond te kijken in haar prachtige stijlvolle woning met dito meubilair.Oud maar smaakvol en gezellig.
Even later zeul ik nog steeds met de stevige baby op de arm het kasteel uit, over de oprijlaan richting huis. " Ik dacht dat ik een echte ridder zou zien,' zegt de kleuter teleurgesteld. Een kort geschiedenislesje volgt.
'Oh.'
"Deze mevrouw heeft niets meer te willen.'
"Hoe bedoel je, niets meer te willen?"
'Ze woont al in een kasteel en heeft een hele, hele grote tuin en... ook nog vier paarden!"
"En jij? Heb jij dan wensen?"
" Eén paard.'

Toekomst

"Heleen als ik van school ga dan wil ik wel werken maar dan alleen vier dagen in de week. Ik wil ook tijd hebben voor mijzelf."
'Dat heb jij goed bedacht,' zeg ik vol bewondering. Nog geen twintig en ze pakt het al handiger aan dan ik ooit gedaan heb. 'Ik heb nog zoveel dat ik ook wil doen en dat kan ik anders niet, dan heb ik geen energie meer,' gaat ze verder. En je vriendje dan?
"Ja, mijn vriendje.... maar ik heb een eigen toekomst en daar moet ik ook aan denken Heleen en hij moet nog een jaar naar school!
Daarna kunnen we samenwonen, dat wil hij ook!" zegt ze lachend.
'Jullie hebben een verstandelijke beperking dus je moet wel met leiding in een groep wonen." "Nou en?"
"Maar kan dat dan 4 dagen werken?" probeer ik nog. 'Ja hoor dat heb ik al gevraagd!"
Ik heb niets meer toe te voegen.