Gegaan.

Ineens hangt de vlag halfstok bij de buren. Verder niets.
Ik ril.
Rampspoed.
Als ik even later het deeg voor de verjaardagstaart sta te kneden hoor ik de kerkklokken luiden.
Koude rillingen gaan door mijn lijf.
Toch kan ik het nog niet geloven.
Ik sms. Ja het is een drama en toch nog onverwacht, is het antwoord.Tim,met een nieuwe nier van zijn moeder, is vandaag overleden aan kanker.
De Sint en zijn Pieten zijn in het land en deze jonge vader van drie kinderen is gegaan.

Erg up.

Zet een cirkel om ja of nee.
De vraag: Ik vind dat ik alles kan. Ik vind mezelf perfect.
Na de vraag aandachtig gelezen te hebben zet ze een rondje om ...ja.
Ik kijk haar vragend en wat aandachtig aan. "Ben jij perfect?" vraag ik nog maar eens.
"Ja." zegt ze heel natuurlijk en zonder meer.
"Ik kan eigenlijk alles goed!"
Om jaloers op te worden.
Wie toch ooit dat woord down bedacht, die heeft niet geluisterd naar mensen met een "down" syndroom.

Blekkie

"Blekkie is er ook nie meer," zegt mijn bejaarde buurvrouw aan de keukentafel bij een kopje koffie. "Nee ze willen geen hond meer.Het is toch een heel gedoe zo'n hond in huis. Het is veel werk.
Zijn riem en halsband zijn mee de kist in gegaan.
Blekkie lag nog een hele dag opgebaard in een kistje in de woonkamer.
Ze hebben goed afscheid van hem genomen, de kist dicht getimmerd en daarna hebben ze hem begraven in hun voortuin.
Er lag een grote bos bloemen op zijn graf,een berg zand."
Nu pas heeft buurvrouw tijd voor een slokje koffie en tijd om allerlei andere rampspoed uit het dorp aan mij te vertellen.

Wie is wie

"Was jij ook een baby geweest oma?"
"Ja hoor."
"Maar waar zat jij dan in? In de buik van mijn mama?
Dat was Elke he.Elke was jouw mama!"

"Nee, Elke is mijn kindje. Oma An dat was mijn mama."

"Was die Anna ook alweer doodgegaan....," zucht ze.

"Ik ben mama's kindje he,
en nu is mijn mama heeeel blij."

Een aap

''Mama woonde vroeger bij jou, he oma.''
''Ja, want jouw mama is mijn kindje."

"Maar heeeeeeeeel vroeger, heel vroeger is mijn mama een aap geweest," gaat de driejarige kleindochter zelfverzekerd door.
"Toen was mijn mama een aap.
Heeeeeeeeeel vroeger,
ja toch?
En toen was ze groter en groter gegroeid
en toen viel haar staart eraf...!"

Erbij horen

Er staat een oude eikenboom met nog een enkel geel blad aan de rand van een schapenwei. In de verte weet ik de Maas.Boven de wei drijven steeds meer donkere wolken. De hond rent er vrolijk voorbij.
Een bruin schaap rent om de eikenboom en drie anderen belemmeren hem daarin vanuit de andere kant.Bruinschaap keert zich om, rent terug. De anderen draaien ook.Snel komen ze elkaar weer tegen. Herhaling volgt enkele keren.
Dan springt Bruinschaap plots op vier poten de lucht in, landt en rent naar een groep schapen op afstand. Met de kop omlaag komen deze op hem af.
Bruinschaap maakt dat hij weg komt. Ze achtervolgen hem. Dan maar weer de lucht in. Helaas duurt een springactie nooit lang.
Hij zoekt de groep weer op.
Er wordt gepest. Ze rennen,duwen en springen naar Bruinschaap.
Als wij dichterbij komen, stopt het abrupt. Ze sluiten de gelederen als de hond de wei in wil. Er is geen enkele beweging meer. Naast elkaar staren ze naar de indringer. Dan ineens, draven de schapen steeds sneller,de wei door. Weg van de hond. De hond snuift, snuffelt en ruikt iets. Waarschijnlijk een konijn.
Op mijn seintje komt hij vrolijk naar mij toegelopen en samen wandelen wij terug.
Als ik omkijk zie ik een kudde schapen, onbeweeglijk, bij elkaar,midden in de wei staan.