Twintig

De hele middag keken ze. Na enig reken-en ander denkwerk kwam ik tot de conclusie dat ze daar allebei 20 jaar oud offe jong, moeten zijn geweest. Mijn Italiaanse bloemetjes schort heb ik aan. Met een ruwe vochtige lap sla ik de zwarte draden stof weg op zolder. Tenminste op die plek waar ik nog kan staan wapperen en vegen en die plekken worden steeds minder. Een mensenleven en nog heel veel meer trekt aan mij voorbij op deze druilerige zondagmiddag op zolder. Mijn prachtige pop met zwarte lange haren die te mooi was om ooit mee te mogen spelen, ligt nonchalant op de kop in een plastic zak, tussen allerlei andere zakken net als de grote baby pop die in dienst was bij dochter en later bij haar oma. Glanzende gekleurde pyjama's van de laatste overleven mijn opruimaanval. Ook haar muziekboeken mogen blijven. Mijn trouwcape van Ploegstof wordt weer opgepropt en in een doos gelegd naast jaren carnavalkleding. Kleding die vandaag kritisch gesorteerd is op mogelijke, eigenlijk ondenkbare, bruikbaarheid. Vele gescheurde pakken verdwijnen bij de vuilnis. Een enkel maskertje, petje, dasje en brilletje hoeft niet weg. Dat oude kapotte koffertje van de al lang gestorven Peettante blijft ook, zucht, staan. Weg met algebra, meetkunde, biologie, Franse en Engelse woordjes. Weg met die oude witte vitrage. Weg.
Met geregelde tussenpozen steekt het katerige hoofd van onze twintigjarige zoon door de deuropening. "Hoe oud zijn jullie daar op die grote foto?'' vraagt hij nieuwsgierig. Twintig.