Een witte Pasen

De handschoenen lagen klaar. Dit jaar een witte Pasen. Ook de planning van een hele dag met zijn allen in huis, zat al vast in mijn hoofd.
In pyjama en op sloffen dronk ik de eerste koffie buiten in een warm zonnetje en onder een blauwe hemel. Zou niet lang duren daarom nog maar een kopje koffie er achteraan met gesloten ogen in het zonlicht. De Paasvisite kwam en de terrasstoelen werden neergezet.
De brunch stond binnen en met warme wangen schoven we aan. Het tafelgesprek ging over het barre weer. In de tuin zaten lieveheersbeestjes van chocola die gelukkig al snel gevonden waren, maar de echte genoten er van de lente. Er werd lang nagetafeld en uiteindelijk deed het hele Paasstel de jassen en dassen aan voor een verfrissend ommetje.
"Jullie moeten echt op tijd naar huis gaan want het weer kan bar en boos worden,'' Jammer dan, maar je moet verstandig zijn. Zeker met zo'n jong kind erbij. Dat kleine kind kon nog net even in een geurend groen ligbad poedelen alvorens ze met haar papa en mama, snel aan de terugreis begon
'Wij zijn thuis!" roept ze anderhalf uur later door de telefoon.