"Heleen ssssssssst... Adem langzaam uit...Let goed op mij.Luister naar mij."
Mijn dans juf kijkt mij daarbij vriendelijk maar onverbiddelijk aan."Kijk Heleen jij moet meer met gevoel, meer vanuit je hart dansen." Ondertussen duwt ze mijn hoofd opzij in de juiste danshouding. Braaf doe ik wat zij aangeeft. Ik kopieer haar,wetende dat dat de bedoeling zal zijn. En dat valt al niet mee voor een dans-beet zoals ik.
"Je moet ademen. Voel, voel de geest in je handen." Ik dans en draai door mijn negen vierkante meter alsof het een balzaal is. Het valt mij op dat ik altijd de rondjes moet draaien. Ik draai naar rechts en naar links onder haar opgeheven arm door.Keus hierin heb ik niet. Totdat ik langzaam en diep ruglinks op haar arm moet hangen. Dat is de limit. Ik zal op mijn leeftijd nog een rug breken tijdens mijn leerlingbegeleiding lessen. Wij sluiten samen langzaam onze wekelijkse dans af en hiermee ook mijn les.
"Heleen, je kunt het.
Je moet het gewoon doen," zijn haar wijze woorden voordat ze naar huis gaat met haar schooltas op haar rug.
Bij de tuindeur draait ze zich nog een keer om. "Gewoon doen Heleen!"
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten