"Goeiemorgen!"zegt hij vrolijk tegen mij. Ik sta bij de sinaasappelen en mandarijnen van AH en mijn leerlinge draait de etiketten van de potten met erwten en worteltjes naar voren in het rek.Gewapend met een grote plastic tas loopt de bejaarde man met glinsterende oogjes op mij af.De zon schijnt eindelijk weer en hij heeft zin in een gesprek.
Al snel gaat het over het doodschieten van duiven. "Zo gauw ze jongen hebben, geeft hij mij zijn geheim prijs, schiet je een duifje dood met de buks.Als je dat doet komen ze niet meer terug. Andere oplossingen zijn er niet en komen die duiven elk jaar weer terug om je hele terras vol te schijten.Ja, zie je schijten mogen ze van mij overal, mij maakt dat niet uit, maar niet op mijn terras. Ik moet het steeds schoonmaken.
Als kind had ik ook al een buksje. Ik heb hem nog. Een grote en een kleine!" Met zijn handen geeft hij de lengte weer.De boodschappentas bungelt er wat ongemakkelijk bij. Hij is trots op zijn geweertjes. Hij is er ook voorzichtig mee. Zijn lesjes in het leven zijn geleerd. Vroeger zag hij door het w.c. raampje van de buren een peertje bungelen en dat schoot hij er dan weleens af. Wel zo dat hij buurman niet raakte. Nu schiet hij slechts op jonge duifjes. Ik durf ook niet met mijn windbuks op straat te lopen want dan pakken ze hem zo van mij af. Dat doe ik niet.
Alsof hij denkt dat ook ik deze plannen koester buigt hij zich naar mij toe
en geeft nog een wijze raad: "Kraaien daar moet je voor oppassen want die komen met een stuk of vijf op je af en die kunnen aanvallen.
Ik verstop mij dan gauw achter een deur.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten