A H

'Hij mag op feestjes van ons absoluut niet meer over Albert Heijn praten,'zegt zijn moeder tegen ons in de AH kantine .Wij kijken naar haar zoon. Een boom van een vent die onder onze ogen net een half bruin brood met magere kaas naar binnen aan het werken is."Wij willen het niet meer horen!!! De hele avond heeft hij het hoogste woord en dan alleen maar over AH." zegt moeder. De breed geschouderde jongeman zelf, hapt glimlachend in een driedubbele kaasboterham. Gelukkig kwam moeder vandaag vroeg naar haar zoon. Zeker tien keer had hij al tegen zijn collega's gezegd dat zijn moeder zou komen en zeker meer dan tien keer was hij even gaan kijken of ze er al was. "Mijn moeder en ik, wij hebben een heeeele speciale band.Ik woon niet meer thuis maar in een andere plaats in een begeleid-wonen-huis met zeven anderen.Dat is maar goed ook, goed voor ons allebei," zegt hij met veel zelf- en familie kennis. "Trouwens,vervolgt moeder en zij kijkt daarbij haar zoon van 1.90 m.aan, wij hebben ook heel duidelijk met hem afgesproken dat wij niet meer bij elke AH stoppen die wij tegenkomen omdat hij even binnen wil kijken of daar alles netjes in de rekken staat." Zoon trekt heel langzaam en aandachtig het korstje, in een lange sliert, van zijn laatste plakje kaas af(halve brood is al op)en luistert wat beschaamd als zijn moeder uitlegt wat de directe oorzaak is van het stoppen van de AH visites. "Dat doen we dus ook niet meer sinds hij een boze mail heeft gestuurd naar de AH in mijn woonplaats omdat er iets niet helemaal tiptop in de winkelrekken stond.