"Blekkie is er ook nie meer," zegt mijn bejaarde buurvrouw aan de keukentafel bij een kopje koffie. "Nee ze willen geen hond meer.Het is toch een heel gedoe zo'n hond in huis. Het is veel werk.
Zijn riem en halsband zijn mee de kist in gegaan.
Blekkie lag nog een hele dag opgebaard in een kistje in de woonkamer.
Ze hebben goed afscheid van hem genomen, de kist dicht getimmerd en daarna hebben ze hem begraven in hun voortuin.
Er lag een grote bos bloemen op zijn graf,een berg zand."
Nu pas heeft buurvrouw tijd voor een slokje koffie en tijd om allerlei andere rampspoed uit het dorp aan mij te vertellen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
O, mooi stukje.
De hond verdient ook zo'n begrafenis en dan de rampspoed.
Een reactie posten